Co to jest dysocjacyjne zaburzenie tożsamości?
Zaburzenie dysocjacyjne tożsamości (DID) to stan charakteryzujący się obecnością dwóch lub więcej odrębnych osobowości w obrębie jednej osoby. Stan zdrowia psychicznego, który kiedyś nazywano zaburzeniem osobowości mnogiej, jest jednym z zaburzeń dysocjacyjnych wymienionych w: Podręcznik diagnostyczno-statystyczny zaburzeń psychicznych, wydanie piąte (DSM-5).
Wszystkie zaburzenia dysocjacyjne mają centralną cechę „dysocjacji” lub zakłócenia w normalnie zintegrowanych funkcjach świadomości, pamięci, tożsamości i percepcji.
Objawy
Osoba z DID doświadczy obecności dwóch lub więcej odrębnych tożsamości lub osobowości, znanych również jako alter. Te osobowości regularnie przejmują kontrolę nad zachowaniem danej osoby i często doświadczają utraty pamięci o tym, co się wydarzyło, gdy inna osobowość lub zmiana była pod kontrolą.
Każdy ołtarz ma odrębny zestaw cech, osobistą historię i sposób odnoszenia się do świata. Zmiany te mogą mieć inne imiona, maniery, płeć i preferencje niż podstawowa osobowość jednostki.
Inne objawy, których może doświadczyć osoba z DID, obejmują:
- Niemożność przywołania wspomnień z dzieciństwa i osobistej historii
- Uczucia oderwania lub odłączenia
- Retrospekcje lub nagły powrót wcześniej zapomnianych wspomnień
- Halucynacje
- Brak świadomości na temat ostatnich wydarzeń
- Tracenie kawałków czasu
- Myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie
Diagnoza
Kryteria diagnostyczne dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości opisane w DSM-5 są następujące:
- Obecność dwóch lub więcej odrębnych tożsamości lub osobowości, z których każda ma własny wzorzec interpretacji i odnoszenia się do środowiska. Obecność tych osobowości może być zgłaszana samodzielnie lub obserwowana przez terapeutę w celu postawienia diagnozy.
- Musi wystąpić amnezja, ograniczająca pamięć osoby zarówno o traumatycznych wydarzeniach, jak i codziennych wydarzeniach.
- Osoba musi mieć trudności w codziennym funkcjonowaniu.
- Objawy nie są częścią praktyki kulturowej ani religijnej.
- Objawy nie wynikają z używania jakiejkolwiek substancji, takiej jak alkohol czy leki.
Chociaż niektórzy opisali DID jako rzadki stan, połączenie badań dotyczących rozpowszechnienia wskazuje, że badania wykazały, że zaburzenie to ma od 1% do 1,5% populacji.
W dziedzinie zdrowia psychicznego od dawna istnieją kontrowersje dotyczące istnienia DID. Istnieją dowody na to, że osoby z DID są bardziej podatne na hipnozę i podatność na sugestię. Doprowadziło to niektórych ekspertów do twierdzenia, że odrębne tożsamości doświadczane przez osoby z DID mogą być wynikiem sugestii.
Inni eksperci twierdzą jednak, że ostatnie badania obalają tę ideę sugestii. Na przykład niektóre badania wykazały, że różne osobowości osoby z DID mają różne profile fizjologiczne, w tym różne wzorce aktywacji mózgu lub reakcje sercowo-naczyniowe. Badania te zostały wykorzystane jako dowód na istnienie rzeczywistych zmian.
Ogólnie rzecz biorąc, DID pozostaje nieco kontrowersyjną diagnozą, ale obecnie zyskuje większą akceptację w środowisku zdrowia psychicznego.
Przyczyny
Uważa się, że historia traumy odgrywa kluczową rolę w rozwoju DID. Około 90% osób z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości ma historię nadużyć w przeszłości.
Osoby z DID często zgłaszają doświadczenie poważnego, powtarzającego się fizycznego i seksualnego wykorzystywania w dzieciństwie, a także często mają współistniejące objawy zaburzenia osobowości typu borderline (BPD), w tym:
- Zachowania samookaleczające
- Zachowania impulsywne
- Niestabilność w związkach
Może to być związane z faktem, że wykorzystywanie w dzieciństwie jest czynnikiem ryzyka obu schorzeń.
Jedna z teorii dotyczących rozwoju DID sugeruje, że osoby z DID doświadczyły tak poważnej traumy psychologicznej, że jedynym sposobem radzenia sobie z tą traumą jest rozwinięcie bardzo silnej dysocjacji jako mechanizmu radzenia sobie. różne tożsamości lub zmiany.
Osoby z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości mogą doświadczać innych objawów związanych z traumą, w tym koszmarów nocnych, retrospekcji lub innych objawów charakterystycznych dla zespołu stresu pourazowego (PTSD).
Leczenie
Leczenie dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości zwykle obejmuje psychoterapię skoncentrowaną na pomocy osobie w integracji różnych osobowości w jedną, zintegrowaną tożsamość.
Psychoterapia
Potrzeby każdej osoby będą inne, ale terapia zazwyczaj koncentruje się na pomaganiu osobie w bezpiecznym przetwarzaniu traumatycznych wspomnień, poprawie relacji z innymi i rozwijaniu bardziej skutecznych umiejętności radzenia sobie.
Formy terapii, które mogą być stosowane w leczeniu DID, obejmują terapię poznawczo-behawioralną (CBT), terapię dialektyczno-behawioralną (DBT) oraz odczulanie i regenerację ruchów gałek ocznych (EMDR).
Lek
Nie ma konkretnego leku do leczenia DID, ale leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe mogą być stosowane w celu radzenia sobie z towarzyszącymi objawami depresji i lęku.
Korona
Uczenie się nowych umiejętności radzenia sobie jest ważnym aspektem radzenia sobie z objawami dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości. Niektóre strategie, które mogą pomóc, obejmują:
- Medytacja: Praktykowanie medytacji może pomóc ludziom stać się bardziej świadomymi własnych wewnętrznych stanów psychicznych.
- Techniki relaksacyjne: Takie strategie mogą pomóc ludziom lepiej radzić sobie ze stresem i nauczyć się, jak lepiej radzić sobie z objawami dysocjacji.
- Uważność: Ta praktyka może pomóc ludziom delikatnie wrócić do chwili obecnej, kiedy zaczynają doświadczać retrospekcji lub objawów dysocjacji.
- Korzystanie z przypomnień: Zapisywanie rzeczy może stanowić przydatne wizualne przypomnienie, gdy ludzie doświadczają okresów zapomnienia lub amnezji dysocjacyjnej.
Jeśli Ty lub Twoja bliska osoba zmagacie się z dysocjacją lub dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości, skontaktuj się z Krajową Infolinią ds. Nadużywania Substancji i Usług Zdrowotnych Psychicznych (SAMHSA) pod adresem 1-800-662-4357 aby uzyskać informacje na temat placówek wsparcia i leczenia w Twojej okolicy.
Więcej informacji na temat zdrowia psychicznego można znaleźć w naszej krajowej bazie danych infolinii.