Radzenie sobie z chiklefobią, czyli strachem przed żuciem gumy

Spisie treści

Chiclephobia, czyli strach przed żuciem gumy, to rzadka specyficzna fobia, która objawia się na różne sposoby. Jeśli cierpisz na chiclefobię, prawdopodobnie obawiasz się:

  • Właściwie sam żuć gumę
  • Zbliżanie się do osoby żującej gumę
  • Widok wcześniej żutej gumy

Diagnoza

Chiclephobia to rozpoznawalne zaburzenie lękowe. W ramach wstępnej oceny terapeuta porówna twoje objawy z kryteriami oficjalnej diagnozy fobii specyficznej, jak określono w najnowszym wydaniu Podręcznik diagnostyczno-statystyczny zaburzeń psychicznych, opublikowanym przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne.

Objawy fobii specyficznej obejmują:

  • Obawa przed konkretnym obiektem lub sytuacją, która jest nieproporcjonalna do rzeczywistego ryzyka
  • Bycie świadomym lub nieświadomym swojej nieuzasadnionej reakcji fobicznej
  • Doświadczanie objawów przez co najmniej 6 miesięcy

Przyczyny

Traumatyczne wydarzenie w dzieciństwie jest jednym z powodów, dla których rozwiniesz chiklefobię. Mogłeś sam doświadczyć tego traumatycznego incydentu z dziąsłami lub widziałeś, jak przydarzyło się to komuś innemu.

Być może doskonale pamiętasz przypadkowe włożenie ręki do gumy, która przykleiła się do spodu biurka w szkole, lub pojawienie się bąbelków na całej twarzy. Ewentualnie mogłeś zobaczyć, jak twoja matka dławi się kawałkiem gumy. A może łobuzy rzucali w ciebie kawałkami Bazooka Joe w Halloween.

Na szczęście ustalenie traumatycznego zdarzenia, które powoduje twoją fobiczną reakcję na gumę do żucia, nie jest konieczne do skutecznego leczenia.

Leczenie

Ogólnym progiem poszukiwania pomocy u specjalisty zdrowia psychicznego w przypadku konkretnej fobii jest sytuacja, w której Twoja reakcja fobiczna zakłóca Twoją pracę, życie osobiste lub niezbędne codzienne zadania.

Podczas pierwszej wizyty terapeuta zada Ci pytania, pisemne i/lub ustne, aby dowiedzieć się, czy rzeczywiście masz chiclefobię lub inny stan psychiczny, taki jak lęk przed połknięciem lub zadławieniem (pseudodysfagia).

Inne diagnozy, takie jak zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, lęk napadowy z agorafobią i zespół stresu pourazowego, mogą również naśladować objawy konkretnej fobii – specjalista od zdrowia psychicznego może pomóc w ustaleniu diagnozy.

Interwencje terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), zwłaszcza terapie ekspozycji, są klinicznie udowodnione, że są skuteczne i są powszechną częścią konkretnego planu leczenia fobii. Ty kontrolujesz.

Ważne jest, aby zrozumieć, że ostatecznym celem terapii ekspozycji nie jest wyeliminowanie całego twojego niepokoju. Celem jest raczej zmniejszenie stresu i zachowań związanych z unikaniem poprzez skonfrontowanie się z obiektem lub sytuacją, której się obawiasz w systematyczny, kontrolowany sposób. W zależności od powagi twojego przypadku, nie jest niczym niezwykłym osiągnięcie celów w ciągu jednej do trzech sesji.

Leki na ogół nie są stosowane w leczeniu osoby z fobią specyficzną.

Uzyskaj porady z podcastu Verywell Mind

Prowadzony przez redaktorkę naczelną i terapeutkę Amy Morin, LCSW, ten odcinek podcastu The Verywell Mind pokazuje, jak stawić czoła swoim lękom w zdrowy sposób.

Będziesz pomóc w rozwoju serwisu, dzieląc stronę ze swoimi znajomymi

wave wave wave wave wave